Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/3207 K.2024/3373

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.11.2013 tarihli ve 2013/255 Esas, 2013/354 Karar sayılı Kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43, 62, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. Anılan kararın sanık müdafii tarafından yapılan temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)15. Ceza Dairesinin 20.11.2019 tarihli ve 2017/7554 Esas, 2019/12377 Karar sayılı kararı ile "...sanıktan aynı anda ele geçirilen suça konu nüfus cüzdanı ve sürücü belgesinin farklı tarihlerde düzenlendiğine veya kullanıldığına dair kesin delil bulunmayıp, TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca fiilin aynı anda işlendiğinin kabul edilmesi gerekliliği nedeniyle, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, buna karşılık sanığın güttüğü amaç ve saik, suç konusunun önemi, kastın yoğunluğu ve sahte belge sayısı dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.02.2020 tarihli ve 2019/695 Esas, 2020/39 Karar sayılı Kararı ile sanık hakkındaresmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiîn temyiz isteği, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın usul ve esas yönünden bozulmasına ilişkndir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın suç tarihinde, üzerinde kendi fotoğrafı bulunan ve "..." isimli şahsın kimlik bilgileri ile düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanı ve sürücü belgesini ibraz ederek, Finansbank ...Şubesinden 15.000,00 Türk Lirası ihtiyaç kredisi talebinde bulunduğu, hazırlanan belgelerin bankanın genel müdürlüğüne gönderilmesinden sonra gelen cevapta, belgelerin sahte olduğu hususunda şubenin uyarıldığı, bunun üzerine şube yetkililerinin polise ihbarda bulundukları, parayı almak üzere banka şubesine gelen sanığın polis tarafından yakalanması üzerine, sanık hakkında temyize konu resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamayı kabul etmiştir.

3. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 18.07.2013 tarihli uzmanlık raporunda, suça konu belgelerin, tamamen sahte olarak hazırlanıp düzenlendiğini, sahteliğinin ilk nazarda ve kolaylıkla fark edilemeyecek nitelikte olduğu ve aldatıcılık niteliğinin bulunduğu belirtilmiştir.

4.Mahkemece sanık savunması, uzmanlık raporu ile tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediği gerekçesiyle, suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu, sahte belgeler sayısı göz önünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılarak temyize konu mahkûmiyeti kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vsafı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.02.2020 tarihli ve 2019/695 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararında sanık müdafiî tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,