Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/2991 K.2025/9

Mardin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2023 tarihli ve 2020/361 Esas, 2023/631 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1, 43/1, 52. maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay hapis ve 5.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 25.05.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.03.2024 tarihli ve 2023/26256 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35764 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35764 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dosya kapsamına göre, Mardin

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2023 tarihli kararı ile, sanığın katılan Hüseyin Oğurel'i yurt dışına göndereceği şeklinde yalan söylemek sureti ile hileli davranışlarla 14/07/2019, 20/07/2019 ve 22/07/2019 tarihlerinde masraf adı altında para almak suretiyle dolandırdığı gerekçesiyle zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle cezasının artırılmasına karar verilmiş ise de, Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay

11. Ceza Dairesinin 24/01/2023 tarihli ve 2023/214 esas, 2023/263 karar sayılı ilâmında yer alan, "...Sanığın, 21.05.2021 tarihinde katılandan ilk haksız menfaati temin ettikten sonra çeşitli bahanelerle takip eden günlerde de hesaba para yatırılmasını sağladığı, eyleminin en başından beri tek bir menfaate özgülenmediği,

aynı suç işleme kararıyla Kanunun aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek katılandan haksız menfaat temin ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Somut olayda, müştekinin 29/07/2019 tarihli şikâyetinde özetle, sanığın kendisinden yurtdışına gitmek için vize ve ikâmet izni alabilmesi hususunda 5.00,00 Türk lirası istediğini, kendisinin de buna istinaden banka yoluyla sanığa ödemeler yaptığını ifade etmesi ve ödemelere ilişkin 14/07/2019 tarihli ve 2.000 Türk lirası bedelli,

20/07/2019 tarihli ve 1.200,00 Türk lirası bedelli ve 22/07/2019 tarihli ve 600 Türk lirası bedelli dekontları ibraz etmesi karşısında, sanığın eyleminin en başından beri tek bir menfaate özgülendiği, sanık ile dolandırıcılık suçunun mağduru arasında devam eden ilişkide birden fazla ödeme yapılmasının dolandırıcılık suçunun birden fazla kez işlendiği anlamını taşımayacağı, sanığın bu menfaatleri elde etmek için ayrıca herhangi bir hile kullanmadığı,

bu itibarla sanığın dolandırıcılık eyleminin tek olduğu ve cezasında ayrıca zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle artırım yapılamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanığın hileli hareketleri neticesinde, baştan belirlenen haksız menfaat miktarının katılan tarafından değişik tarihlerde sanığa ödendiğinin anlaşılması karşısında; eylemin tek suç oluşturacağı gözetilmeden, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.02.2018 tarihli ve 2015/8-395 Esas, 2018/34 Karar, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.09.2018 tarihli ve 2015/13-1066 Esas, 2018/373 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere,

kişiselleştirme nedenlerinin yeniden değerlendirilmesi bakımından gereğinin mahallinde takdir ve ifasına karar verilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Mardin