Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2024/5323 K.2024/12567

İstanbul 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2022/327 Esas, 2023/414 Karar sayılı kararına yönelik, Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/14846 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98227 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98227 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Sahte fatura düzenlemek suretiyle suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na aykırı davranmak suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 359/b-1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul

36. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/181 esas, 2018/444 sayılı kararının istinaf edilmeksizin kesinleşmesini müteakip, 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değişik 213 sayılı Kanun gereğince yapılan uyarlama yargılaması sonunda, sanık hakkında lehe düzenleme olmadığından bahisle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin İstanbul

36. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/06/2023 tarihli ve 2022/327 esas, 2023/414 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi. Sanığın inceleme dışı 2012 yılına ait sahte fatura düzenlemek suçundan İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2019 tarihli kararı ile mahkûmiyetine karar verildiği, kararın 24/05/2019 tarihinde kesinleştiği, yine sanığın incelemeye konu 2013 yılına ait sahte fatura düzenlemek suçu yönünden İstanbul

36. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2018 tarihli ve 2017/181 esas, 2018/444 sayılı kararı ile mahkûmiyetine karar verildiği ve bu kararın 11/09/2018 tarihinde kesinleştiği, 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değişik 213 sayılı Kanun gereğince yapılan uyarlama yargılaması sonunda, sanık hakkında lehe düzenleme olmadığından bahisle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karar verildiği,

15/04/2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 7394 sayılı Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen; "...

Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, İstanbul 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/06/2023 tarihli ve 2022/327 esas sayılı dosyasındaki suç tarihinin 2013, iddianame düzenleme tarihinin ise 06/04/2017 olduğu, sanığın aynı nev’i suçtan mahkûmiyetine ilişkin İstanbul

53. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2019 tarihli ve 2017/433 esas sayılı dosyasındaki suç tarihinin 2012, iddianame düzenleme tarihinin ise 13/01/2017 olduğu, her iki suçun da 13/01/2017 tarihli ilk iddianamenin düzenlenme tarihinden önce işlendiği ve hukukî kesinti olmadığı, her iki dosyada da sanığın üzerine atılı eylemlerin aynı mahiyette olduğu, bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlendiği anlaşılmakla 5237 sayılı Kanunun 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümleri uygulanarak İstanbul

53. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/04/2019 tarihli kararı ile verilen cezanın mahsubuna karar verilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İstanbul 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2018 tarihli ve 2017/181 Esas, 2018/444 Karar sayılı kararı ile sanığın 2013 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b, 43, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün istinaf edilmeden 11.09.2018 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

2. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere.

“Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” cümlesinin eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde.

"Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir. ...

359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan düzenlemelerde yer alan zincirleme suça ilişkin koşulların belirlenmesi, duruşma açılmak suretiyle yapılır.” Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır. 3. Cumhuriyet Başsavcılığınca, yukarıda belirtilen değişiklik doğrultusunda bir karar verilmesinin talep edilmesi üzerine, İstanbul

36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2022/327 Esas, 2023/414 Karar sayılı kararı ile "..sanığın 7394 sayılı yasanın 4 ve 6.maddeleri gereğince ödemede bulunmadığı, bu nedenle etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamayacağı, yine sanığın daha önceden tek takvim yılında sahte belge düzenlemek suçundan cezalandırıldığı ve TCK 43. madde yönünden de sanık lehine düzenleme bulunmadığından, önceki hükmün aynen infazına karar verilerek, yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına.." karar verilmiş ve bu kararın 11.09.2023 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği belirlenmiştir.

4. 5237 sayılı Kanun’un zincirleme suç başlıklı 43 üncü maddesinin birinci fıkrasında. "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır.

(Ek cümle: 29/6/2005 – 5377/6 md.) Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır. ..." Hükmü yer almaktadır. 5. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlünün aynı mükellefiyetine ilişkin 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, İstanbul

53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2017/433 Esas, 2019/217 Karar sayılı ilamı ile mahkumiyetine karar verildiğinin ve bu kararın da kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, hükümlünün eylemlerinin zincirleme suç kapsamında kaldığının kabulü ile 7394 sayılı Kanunla değişik 213 sayılı Kanun'un 359/b ve 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca artırım oranı belirlenerek, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle mahkûmiyet hükmü kurulduktan sonra, İstanbul

53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2017/433 Esas, 2019/217 Karar sayılı ilamı ile verilen cezanın mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. İstanbul