Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/1837 K.2025/7195

Sanığın yokluğunda verilen kararın, son bildirdiği adresine mernis şerhi olmaksızın 05.01.2012 tarihinde tebliğe çıkarıldığı ve elle mernis adresi yazılarak Tebligat Kanunu 21/2. maddeye göre usulsüzce 05.01.2012 tarihinde tebliğ edildiği, oysa mernis adresine aynı Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ işleminin yapılabilmesi için önce son beyan adresine 21/1. maddeye göre tebliğ işleminin yapılması gerektiği ve bu durumun göz ardı edildiği anlaşıldığından,

her ne kadar tebliğnamede suçun infazına başlanılan 02.01.2013 tarihinde sanığın hükme muttali olduğu ve 24.07.2013 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinden sonra olması nedeniyle ek kararın isabetli olduğu yönünde görüş serdedilmiş ise de, hükmün infazına başlanılmasının sanığın hükme dair yasal haklarına muttali olduğu anlamına gelmeyeceği değerlendirilerek 24.07.2013 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin öğrenmeyle süresinde olduğu kabul edilerek temyiz isteminin süreden reddine dair ek kararın kaldırılması suretiyle yapılan incelemede.

Sanığa yüklenen “Güveni kötüye kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 08.08.2008 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA;