Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/2075 K.2025/8154

Sanık hakkında, Denizli

6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2019 tarihli ve 2018/516 Esas, 2019/102 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrası, f bendi , 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca neticeten 5 yıl hapis cezası ve 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimi, infaz sonrasında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 05.09.2019 tarihli ve 2019/1161 Esas, 2019/1632 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığı istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. 3.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

9. Ceza Dairesinin, 13.11.2024 tarihli ve 2019/1161 Esas,2019/1632 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, kesin karar olduğu gerekçesi ile 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Bölge Adliye Mahkemesinin asıl ve ek kararını temyiz dilekçelerinde özetle; suçun unsurlarının oluşmadığını ,alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin haksız olduğu , dosyada ilan verildiğine dair delil olmadığı ,katılanın zararını gidermek istediğini ancak IBAN numarasına ulaşamadığını , hakkında beraat yerine mahkûmiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçeleri ile ve re’sen dikkate alınan nedenlerle kararın bozulması istenmiştir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan;

“... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 13.11.2024 tarihli ve 2019/1161 Esas, 2019/1632 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Denizli