Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/10330 K.2010/1424

Taraflar arasında görülen davada İzmir Asliye 3.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.05.2008 tarih ve 2007/286-2008/295 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İtalya’dan ithal ettiği kristal emtiasının davalı kargo firması tarafından taşındığını ancak müvekkiline içinde plastik ürünler bulunan yanlış paketin teslim edildiğini ve asıl gönderinin zayi olduğunu ileri sürerek, ürün fatura bedeli 5.100 USD’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsene bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacıya ithal ettiği mal dışında başka bir paket teslim edilmesinden davalı taşıyanın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, karayoluyla uluslararası emtia taşıma akdinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Dava konusu taşımanın uluslararası bir taşıma olduğu ve taşımanın karayoluyla gerçekleştirildiği hususu mahkemenin de kabulündedir.

Ülkemiz 30.10.1995 tarihinde CMR Konvansiyonu’nu kabul etmiş ve anılan Konvansiyon hükümleri bu tarihte yürürlüğe girmiştir. T.C. Anayasası’nın 90ncı maddesinin son fıkrası hükmünde “Usulüne uygun yürürlüğe konulmuş Milletlerarası Antlaşmalar kanun hükmündedir.” düzenlemesi mevcuttur. TTK.nun taşımaya ilişkin hükümleri halen yürürlükte ise de, uluslararası taşımalar bakımından daha sonra yürürlüğe giren ve bir iç hukuk kuralı haline gelen CMR Konvansiyonu’nun öncelikli olarak uygulanması gerekmektedir.

O halde mahkemece, uluslararası taşıma konusunda uzman bilirkişi kurulu vasıtasıyla CMR Konvansiyonu hükümleri değerlendirilmek suretiyle davalı taşıyıcının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.