Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/11238 K.2010/1906

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.02.2008 tarih ve 2007/591-2008/40 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili bankadan kullanmış olduğu akreditif kredisinden doğan borcunu yapılan ihtara rağmen ödemediğini ileri sürerek, 1.180.000 FRF (Fransız Frangı) asıl alacağın işlemiş 1.053.313,89 FRF faizi ve % 5 BSMV ile dava tarihinden itibaren % 10 faizi ile birlikte Fransız Frangı olarak davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece; toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulü ile 2.285.979,58 FRF (Fransız Frangı)’nın fiili ödeme günündeki YTL karşılığının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, asıl alacak niteliğindeki 1.180.000,00 FRF (Fransız Frangı)’na 10.10.2000 dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa’nın 4/a maddesi uyarınca Devlet Bankalarının bu döviz cinsinden açılmış bir yıl vadeli mevduat faizine uyguladığı en yüksek faiz oranının uygulanmasına, dava tarihinden itibaren % 10 faiz oranı uygulanmasına ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, akreditif kredisinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece asıl alacağa dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa’nın 4/a maddesi uyarınca faiz yürütülmesine karar verilmiştir.Davacının dava tarihi itibari ile alacağı 2.285.979,58 FRF olarak belirlenmiş olup, bu tutara asıl alacak tutarı olan 1.180.000,00 FRF’na dava tarihine kadar % 15 ve % 10 oranlarında faiz uygulanarak ulaşılmış olmasına ve bilirkişi tarafından da davacı banka iflas idaresinin uygulanmasını istediği faiz oranının emsal uygulamalara göre yerinde bulunduğunun,

fahiş olmadığının tespit edilmesi karşısında mahkemece asıl alacağa dava tarihinden itibaren de davacı iflas idaresinin kararı doğrultusunda % 10 faiz oranının uygulanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmeyip kararın bu nedenle bozulması gerekirse de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün anılan yönden düzeltilerek onanması gerekmiştir.