Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2008/11601 K.2010/2266

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.06.2008 tarih ve 2007/50-2008/138 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2003 yılından beri yayınlanan evlilik temalı reality show programlarının format hakkı sahibi ve ilk uygulayıcı yapımcısı olduğunu, gerçek hak sahibi tarafından 02.03.2003 tarihinde televizyon yayın haklarının müvekkiline devir edildiğini, müvekkilinin izni ile başka şirketlerce bu format geliştirilerek benzer programların da yapıldığını, davalılardan ...’in formatı kullanmak suretiyle hazırlamış olduğu program senaryosuna benzeyen bir belgeyi tescil ettirerek program formatının kendisine ait olduğunu iddia ettiğini, çeşitli kanallara ve mahkemeye başvurarak dayanaksız iddialar ileri sürdüğünü,

daha sonra diğer davalının sorumluluğundaki web sitesiyle uluslar arası platformda formatı pazarlamaya çalıştığını, haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin men’ine, davalılara ait web sitesinin yayının durdurulmasına, 50 milyar manevi ve 150 milyar maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, istemin zamanaşımına uğradığını, davacının aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, belgede mali hak devrinin olmadığını, program üretme hakkının devir edildiğini, müvekkili formatlarının farklı olduklarını, iddiaların yersiz bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Diğer davalı vekili, formatın müvekkiline ait olduğunu, davacının izinsiz kullandığını, davacının hak sahipliğinin bulunmadığını açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dayanağı formatın Viewtronics isimli Hollanda firmasına ait olduğu, anılan ülkede fikri mülkiyet kapsamında korunduğu, kayıtlı olan televizyon programı yapım hakkının davacıya devir edildiği, ancak bu devirde sadece Türkiye’de format üretim hakkı verildiği, davalının söz konusu format senaryosunun benzerini kendi adına tescil ettirdiğinin iddia edildiği, tecavüz iddiasının orijinal formata yönelik olduğu, bu davanın eser sahibi ve inhisari lisansör tarafından açılabileceği, davacının devir belgesinde kendisine verilen hakların inhisari olmadığı,

sadece format üretme hakkı verildiği, davalıların formatlarının Türkiye ve Dünya’daki bazı ülkelerde yayınlandığı, asıl hak sahibi tarafından dava açılmadığı, inhisari yetki verilmediğinden başkalarının dahi yayın hakkı olduğu, davalıların internet sitesi üzerinden dünyaya pazarlama hakkına müdahale hakkının dayanağının bulunmadığı, davacıya hakkın Türkiye için verildiği, yurtdışı yayın hakkının olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacının ücretini ödeyerek Türkiye’de yayın yapma hakkını satın aldığı evlilik temalı reality show program formatının münhasır lisans hakkı sahibi olmamasına, dava dilekçesinde bu formata bağlı olarak kendisinin veya izniyle başkasının yaptığı tüm uygulamaların birbirlerinden bazı küçük farklılıklarla ayrılmakla birlikte orijinal formatın aslına uygun uygulamalar olduğunun açıklanmasına,

taraflarca gerçekleştirilen televizyon programlarının birbirlerinden bağımsız uygulamalar olması nedeniyle davacının FSEK.nun 80 nci maddesi hükmüne göre film yapımcısı sıfatıyla tecavüz iddiasının dinlenmesinin mümkün olmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, davanın aktif dava ehliyeti bakımından reddine karar verilmesine rağmen hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 7/2 nci maddesi uyarınca maddi ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verildiği de dikkate alınarak davalılar yararına toplam 2.400.00 YTL vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde 17.000.00 YTL hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.