KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2008/13334 E., 2010/5131 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mayıs 2010
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.07.2008 tarih ve 2006/84 - 2008/371 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalıların acentesi olduğunu, tüm yükümlülüklerini yerine getirmesine rağmen acentelik sözleşmesinin davalılar tarafından neden gösterilmeksizin, TTK'nun 131. maddesindeki süreye de uyulmadan feshedilmesine rağmen ödenmesi gereken acente komisyonunun ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 6.000 TL'nın temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekili, davalının, sözleşmede belirtilen şartlara ve talimatlara uymaması, müvekkiliyle acentelik ilişkisi devam ederken rekabet yasağına aykırı olarak başka sigorta şirketinin acenteliğini üstlenmesi nedeniyle sözleşmenin haklı nedenlerle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki acentelik sözleşmesi gereğince haklı sebebin bulunması halinde sözleşmenin her zaman feshedilebileceği, davacının sözleşme devam ederken başka sigorta şirketinin acenteliğini üstlenmesi nedeniyle sözleşmenin davalı tarafından haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2008/13334, K. 2010/5131, 10 Mayıs 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama