Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/13987 K.2010/2121

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.09.2007 tarih ve 2004/119 - 2007/598 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 23.02.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalılardan Schenker Arkas Nak. ve Tic.A.Ş. vekili Av.Selin Keskin gelip, diğer davalılar tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl ve birleşen davalarda, müvekkili şirket ile dava dışı BNP Ak Dresdner Finansal Kiralama A.Ş. arasındaki finansal kiralama sözleşmesine konu emtianın taşınması işinin davalı Schenker Arkas Nak. ve Tic.A.Ş.'ne verildiğini, 161.000 Euro değerindeki plastik şişe şişirme makinesinin taşıma sırasında taşıyıcıların ağır kusuru nedeniyle ciddi şekilde hasara uğradığını, makinedeki genel parça ve işçilik hasarı, makinenin üretime girmemesi nedeniyle kazanç kaybı, makinenin yeniden İtalya'ya taşınması için ödenen navlun ve benzeri nedenlerle davacının zarara uğradığını ileri sürerek, şimdilik asıl dava ile 40.000 YTL'nın, birleşen dava ile de 19.500 YTL kazanç kaybının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Schenker Arkas Nak. ve Tic.A.Ş. vekili, hasarın makinedeki ambalaj hatasından kaynaklandığını CMR Konvansiyonu'nun 17/2. maddesine göre taşıyıcının zarardan sorumlu tutulamayacağını, sorumluluğunun sınırlı sorumluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davacının oluştuğunu iddia ettiği zararını sigorta şirketinden tahsil ettiğini, müvekkili ile davacı arasında bir taşıma sözleşmesi bulunmadığından müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, yüklemenin göndericiye ait olup, ambalaj yükleme ve boşaltma hatasından kaynaklanan zararın taşıyıcıdan istenemeyeceğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, dava konusu taşıma nedeniyle davacı zarara uğramış ise de, zarar tutarının çok üzerinde bir bedel olan 54.898.908.312.- TL'nı, sigorta şirketinden tahsil ettiği, CMR'nin 25.maddesi uyarınca davalıların ödemesi gereken bir sorumluluk miktarı bulunmadığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davalılar tarafından taşınan emtianın hasara uğraması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde tazminini istediği zarar kalemlerini “makinelerdeki genel parça ve işçilik hasarı, makinenin üretime girememesi nedeniyle kazanç kaybı, makinenin yeniden İtalya'ya taşınması için ödenen taşıma bedeli, ithalat masrafı, teminat mektubu komisyon gideri, tekrar stoklama ceza badeli ve üretici firma tarafından talep edilen teknik personel masrafı” olarak belirtmiştir. Yargılama sırasında dava konusu taşımaya konu makine hasarından dolayı Ak Sigorta A.Ş. tarafından 54.898.908.312.-TL ödendiği anlaşılmakta ise de, dava dilekçesinde talep edilen zarar kalemlerinin sigorta şirketi tarafından ödenen hasar kapsamında olmadığı, işbu davanın konusunun, sigorta şirketi tarafından yapılan ödemeyi aşan zarar olduğu iddia edilmiştir.

Mahkemece, dava dışı Ak Sigorta A.Ş. tarafından ödenen sigorta bedelinin hangi zararlar için ödendiği, işbu davada talep edilen zararlara ilişkin bir ödeme olup olmadığı, davacı tarafından sigorta şirketi tarafından ödenen miktarı aşan zarar iddiasına konu taleplerin istenip istenemeyeceğinin, gerekirse sigorta şirketinin hasar dosyası da getirtilerek değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yazılı gerekçeyle davanın reddedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.