KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/1917 E., 2010/7952 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.09.2008 tarih ve 2006/2530 - 2008/1861 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin sigorta şirketi acentesi olduğunu, davalının sigorta poliçe prim borcu olan 1.408,08 YTL’nı ödemediğini, yapılan takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini ve icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının acente sıfatının bulunduğunu, prim alacaklısının sigorta şirketi olduğunu, aktif dava ehliyeti bulunmadığını, poliçelerin makbuz hükmünde olduğunu, sigorta ettirenin elinde bulunmasının ödendiği anlamına geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının düzenlediği poliçe bedeli 1.408,08 YTL’nın davalı tarafından ödendiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, Ankara 7 İcra Müdürlüğü’nün 2006/14543 sayılı dosyasında davalının 1.408,08 YTL asıl alacağa yönelik itirazın iptaline,alacağa takip tarihinden itibaren % 25 geçmeyecek şekilde ticari temerrüt faizi uygulanmasına, alacağın belirlenmesi yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/1917, K. 2010/7952, 5 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama