Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/5417 K.2010/11665

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.10.2008 tarih ve 2007/244-2008/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, müvekkilinin 30. sınıfta bulunan ürünleri kapsayan “TOFFİTELLA” ibareli marka tescil başvurusunun resmi marka bülteninde yayınlanması sonrasında davalı şirketin yaptığı itirazın diğer davalı TPE Markalar Dairesince reddedildiğini, bu ret kararına yapılan itirazın ise Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nca kabul edilerek davalı şirketin 30. sınıfta yer alan “Kent Tofita” ve “TOFİTA” markaları mesnet alınarak başvurularının reddedildiğini, markalarının davalı şirket markalarına benzemediğini ileri sürerek markalar arasında benzerlik bulunmadığının taspitine, YİDK kararının iptaline, davacı başvurusunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Ayrı ayrı davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlertir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraf markalarının benzer olduğu, davalı şirket markasının 556 sayılı KHK’nin 7/1-ı ve 8/4 ncü maddeleri anlamında tanınmış marka olduğu, davacının davalı markasının tanınmışlığından istifade etmek suretiyle toplumun dikkatini çekmek ve onun temsil ettiği imaj ve güveni hiçbir masraf ve çaba harcanmadan kendi ürünlerine devrini sağlama olanağını bulacağı, davacının davalı şirketin tanınmış markasının itibarından haksız bir biçimde yararlanacağı, davalı şirket markasının gücünün ve etkileme alanının zayıflamasına neden olacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.