Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/6735 K.2010/12806

Taraflar arasında görülen davada Van Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.10.2008 tarih ve 2007/389-2008/1525 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın davalıya ait hesaptan davalının 1.750,00YTL'lik çekinin ödendiğini, ancak ödenen paranın davalının hesabından sehven düşülmediğini ileri sürerek, asıl alacak, 729,72 YTL işlemiş faiz ve 36,42 YTL BSMV olmak üzere toplam 2.516,21 YTL'nin faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan işlemde müvekkilin kusurunun bulunmadığını, temerrüde düşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının hesabından düşülmesi gereken çek bedelinin nedensiz olarak iade anına kadar kullanılmasının açığa kredi hükmünde olduğu, bu tür davalarda sebepsiz zenginleşmede bulunan tarafın temerrüde düşürülmesine gerek olmaksızın sebepsiz zenginleşme tarihinden itibaren temerrüt faizi yürütüleceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece, alacağa dava tarihinden itibaren yıllık 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanunun 2/2. maddesi gereğince avans faizi uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, %27 oranında temerrüt faizi uygulanmasına karar verilerek hüküm kurulması doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.