Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/8283 K.2011/1726

Taraflar arasında görülen davada Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.02.2009 tarih ve 2006/286-2009/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yaklaşık üç yıldır Çanakkale İli Ayvacık İlçesi'nde Hünnap Han isimli otelin işletmeciliğini yaptığını, bu ismi TPE nezdinde tescil ettirdiğini, davalı tarafından da İzmir İli Alaçatı adresinde Hünnap ismiyle pansiyon işletmeciliği yaptığını, müvekkilinin otelinin yerli ve yabancı turistler tarafından tanındığını, bu kişilerin davalının işlettiği oteli de müvekkiline ait sandıklarını ve bu nedenle müvekkilinin büyük müşteri kaybına uğradığını ileri sürerek davalının haksız rekabetinin önlenmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 30.000 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 2003 yılında kiraladığı eski bir yapıyı onardığını ve pansiyon haline getirdiğini, taşınmazın bahçesinde bulunan Hünnap ağacından etkilenerek söz konusu pansiyona Hünnap Pansiyon adını vererek işletmeye başladığını, 2005 yılında bu ismi tescil ettirmek için müracaat ettiğini, TPE tarafından davacının markası nedeniyle talebinin kısmen reddedildiğini, bunun üzerine müvekkilinin bu ismi değiştirdiğini, maddi tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Hünnap Han ismi ile pansiyon işlettiği, bu işletmenin adını 0910.2003 tarihinde marka olarak tescil ettirdiği, davalının ise Hünnap Han ismi ile Çeşme Alaçatı'da pansiyon işlettiği ve 2005 yılında bu ibarenin marka olarak tescili için TPE'ne başvurduğu, bu isimde başka bir marka olduğundan davalının başvurusunun reddedildiği, davalının bunun üzerine pansiyonun ismini Betül pansiyon olarak değiştirdiği,

ancak internet ortamı ve reklamlarda Betül's HP pansiyon ismini kullanmaya devam ettiği, bu durumun TTK'nun 57/5 maddesi uyarınca haksız rekabet teşkil ettiği ve bu ismi kullanmasının yasaklanmasının gerektiği, işletmelerinin birinin Çanakkale'de diğerinin İzmir'de oluşu dolayısıyla davacının müşteri ve kazanç kaybına uğradığı hususunda davacı tarafça uygun illiyet bağını gösterir deliller sunulmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının Hünnap ismini kullanmasının haksız rekabet teşkil ettiğinden yasaklanmasına, karar kesinleştiğinde Türkiye'de yayın yapan tirajı yüksek gazetede birer ay ara ile 2 kez ilan edilmesine,

maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, haksız rekabetin önlenmesi ve maddi tazminata ilişkin olup yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davalının eyleminin TTK.'nun 57/5. maddesi uyarınca haksız rekabet olduğu mahkemece kabul edilmiştir. TTK.'nun 58/d maddesinde “haksız rekabete maruz kalanın kusur varsa zarar ve ziyanın tazminini” isteyebileceği hususu düzenlenmiştir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile davacı tarafın maddi tazminat istemi ret edilmiş ise de, davacının bu eylem nedeniyle zarara uğradığı sabittir.

Bu durum karsısında, mahkemece zarara uğradığını ileri süren davacıya, zararını ispat konusunda tüm delillerini bildirmek üzere süre verilmeli, bu yolla davacının zarar miktarının tespit edilememesi halinde Borçlar Kanunu’nun 42. maddesi dikkate alınarak davacı yararına uygun tutarda maddi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.