KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2009/8368 E., 2011/1219 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Karabük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.04.2008 tarih ve 2005/304 - 2008/94 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı kişiye kredi kullandırdığını, davalının bu kredinin müşterek borçlusu ve müteselsil kefili olduğunu, borcun ödenmediğini ileri sürerek, 5.798 YTL asıl alacak ve 92.855 YTL işlemiş faiz olmak üzere toplam 103.521 YTL’nin dava tarihinden tahsil tarihine kadar asıl alacak miktarına işleyecek %180 temerrüt faizi, faizin %5 Banka Muamele Vergisi, KKDF ve diğer masrafları ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının, davacının kullandırdığı kredinin müşterek borçlusu ve müteselsil kefili olduğu, tahsilde tekerrür teşkil etmemesi kaydıyla davalıdan tahsil talebinde bulunabileceği, alacağın belirlendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 83.030.006.784 TL alacağın (alacağın 4.411.890.767 TL’lik kısmına dava tarihinden itibaren %180 temerrüt faizi ve bu faizin %5’i oranında BSMV uygulanmasına) davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2009/8368, K. 2011/1219, 7 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama