Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/8462 K.2011/1250

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.03.2009 tarih ve 2008/547-2009/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı taraf aleyhine Rusya Federasyonu Kuzmiskiy Mahkemesi'nin 23.11.2007 gün 2-3231-07 Esas No'lu kararıyla 13.645.049,64 Ruble asıl ve 20.000 Ruble yargılama gideri olmak üzere toplam 13.665.049,64 Ruble olarak hüküm altına alınmış ve kisnleşmiş olan alacağın Türkiye'de icra edilebilmesi için tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmitir.

Davalı vekili, tenfizi istenen kararın yapılan yargılaması sırasında müvekkilinin Türkiye'yedöndüğünü (16.07.2007) ve müvekkiline usulüne uygun tebligat yapılmadığını, kararda alacağın dayanağı olarak gösterilen kredi sözleşmesine kefil olarak imza atmadığını, kredi sözleşmesinin tarafı olan T-Line isimli şirkete hiçbir zaman ortak olmadığını savunarak şartları oluşmayan tenfiz davasının reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yabancı mahkeme kararının onanmış örneği ve onanmış tercümesi ile kesinleştiğini gösteren kaşenin ibraz edildiği, Türkiye ile Rusya'nın Yabancı Hakem Kararlarının Tanınması ve Tenfizi Hakkında Newyork Sözleşmesine taraf olduğu, Rusya mahkemesi kararında davalı tarafa usulüne uygun tebligat yapıldığının belirtildiği, kararın konusunun münhasırın Türk Mahkemelerinin yetkisine gören ve kamu düzenine ilişkin hususlardan olmadığı, tenfiz şartları gerçekleşmiş olduğu sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava ile Rusya Federasyonu Kuzmisly Mahkemesi kararının tenfizi istenilmiş olup, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 51/1. md.de tenfiz karaları hakkında görevli mahkemenin Asliye Mahkemesi olduğu hükmü yer almaktadır. Davaya konu hüküm ise Ankara Asliye 1. Ticaret Mahkemesi tarafından verilmiştir.

Mahkemelerin göreviyle ilgili kurallar, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her safhasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, ileri sürülmemiş olsa dahi hakim tarafından re’sen gözetilmesi gerekir.

Bu durumda mahkemece, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 51/1. maddesinde yer alan görev kuralı karşısında davanın görev yönünden reddi gerekirken, esas hakkında karar verilmesi doğru görülmemiş olup, hükmün bu yönüyle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.