Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2009/8601 K.2011/1608

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/03/2009 tarih ve 2007/529-2009/124 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadaki hesabından 30/06/2005 tarihinde izni ve bilgisi dışında havaleler yapılmış olduğunu, bankanın gerekli özeni göstermeyerek koruma yükümünü yerine getirmediğini ileri sürerek, 7.802 TL’nin işlem tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile tahsilini talep ve dava olunmuştur.

Davalı vekili, zarardan itibaren 1 yıllık sürenin geçtiği ve zamanaşımına uğradığını, banka güvenlik sisteminin bağımsız kuruluşlarca sürekli denetlendiğini, zararın oluşumunda davacının ağır kusurunun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istenmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, BK. 125. maddesi gereğince zamanaşımının dolmadığı, davacının kusurlu olduğuna dair herhangi bir kanıta rastlanmadığı, davalı bankanın ek güvenlik önlemlerden bazılarının sisteminde bulunmadığı, tam kusurlu olduğu gerekçesiyle 7.802 TL’nin 30/06/2005 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Alacağın tahsiline ilişkin davada, tacir olan bankanın borcunun ticari olduğu, buna rağmen alacağa yasal faiz işletilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden bozulması gerekmiş ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün anılan kanunun 438/7.maddesi uyarınca bu yönden davacı yararına düzeltilerek onanması gerekmiştir.