KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/10006 E., 2012/1576 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Şirket Yetkilisi-... VEKİLİ : Av. ... VEKİLİ : Av. ...
Taraflar arasında görülen davada Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.03.2010 tarih ve 2009/871-2010/260 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı bankanın Balıkesir Şubesi'ndeki hesabından bilgisi ve talimatı olmadan Denizbank Bakırköy Şubesi müşterisi İsmail Sanar adına 2500 YTL tutarında EFT işlemi yapıldığını, elektronik bankacılık hizmetinde gereken güvenliği sağlayamayan davalının oluşan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek 2.500 YTL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, şifre ve diğer kişisel bilgilerin korunması sorumluluğunun kullanıcıda olduğunu, işlemlerin davacının şifresi kullanılarak yapıldığını, müvekkilinin tüm güvenlik önlemlerini aldığını, kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca yapılan yargılama ve benimsenen 22.01.2010 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, davacının zarara uğramasında davacının 1/5, davalı bankanın ise 4/5 oranında müterafik kusurlu olduğu, buna göre davacının zararının 2000 TL'lik kısmından davalının sorumlu bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
118,80 H · 17,15 PH · 101,65 BK · 10.02.2012-RK
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/10006, K. 2012/1576, 8 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama