KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/11892 E., 2012/2821 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08.04.2010 tarih ve 2009/1400 - 2010/294 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirkete taşıma rizikolarına karşı sigortalı bulunan emtianın, davalıya ait uçak ile taşınması sırasında hasarlandığını, sigortalıya bu nedenle 3.270.942.918.-TL ödemede bulunulduğunu bu suretle müvekkilinin sigortalısının haklarına halef olduğunu ileri sürerek, ödenen miktarın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, iddia olunan hasardan davalının sorumlu olmadığını, sorumlu olduğu kabul edilse bile müvekkilinin ancak sınırlı sorumluluk şartları uyarınca sorumlu tutulabileceğini savunmuştur.
Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre, taşınan emtianın 76 kg.'lık kısmının hasar gördüğü karar tarihine en yakın tarihteki SDR kurunun 2,2711 TL olduğu, hasarlanan emtiaya ilişkin alacağın kilogram başına 17 SDR'den 2.934,26 TL olarak hesaplandığı, ancak önceki hükmün davalı lehine usulü kazanılmış hak oluşturduğu gerekçeleri ile davanın kısmen kabulü ile 2.771,34 YTL'nın 05.10.2004 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/11892, K. 2012/2821, 28 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama