Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/3622 K.2011/15247

Taraflar arasında görülen davada Silivri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/12/2009 tarih ve 2008/5-2009/682 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; internet bankacılığı şifresinin 3. kişiler tarafından ele geçirilerek, davalı bankanın Silivri Şubesinde bulunan hesabından 12.01.2007 tarihinde (8.119,00) TL transfer edildiğini, internet bankacılığındaki sistem güvenliği yeterli olmayan davalı bankanın, kusuru nedeniyle zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, (8.119,00) TL maddi tazminat ile uğradığı manevi zararının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin internet bankacılığı hizmetinin uluslararası güvenlik satandartlarında olduğunu, davacıya internet bankacılığı kullanım esasları ve güvenliğine dair gerekli uyarıların yapıldığını, taraflar arasındaki sözleşmeye aykırı bir uygulamanın olmadığını, zararın oluşmasında müvekkilinin bir kusuru olmayıp davacının ağır kusurlu olduğunu, banka uygulaması ile doğan zarar arasında nedensellik bağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen ikinci bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya kapsamına göre; bankaların benzer uygulamaları dikkate alındığında diğer bankaların 2005 yılında şifrematik uygulaması ve 2006 yılında cep şifrematik güvenlik sistemlerini faliyete geçirip uygulamalarına karşın davalı bankanın hesaptan paranın aktarıldığı tarihte sisteminde bu önlemlerin olmadığı, buna karşın davacının da bankacılık işlemlerinde kullandığı şifre bilgilerini korumada gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek oltalama denilen yöntemi ile internet bankacılığı şifresinin 3. kişiler eline geçmesine sebebiyet verdiği,

zararın meydana gelmesinde davalının %80, davacının ise %20 oranında kusurlu oldukları gerekçesi ile, davanın kısmen kabulüne, 6.415,20TL asıl alacak ve 1.708,83TL işlemiş faiz alacağının, asıl alacağın dava tarihinden itibaren ticari avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat istemi ile fazlaya ilişkin maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı; davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalının vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davanın kabulü halinde karar harcının tamamından davalının sorumlu olacağı gözetilmeksizin davacı tarafça yatırılan başvurma harcı ve peşin harcın, davacının yargılama giderlerine eklenip ve kabul ve red oranına göre sorumlu olunan miktar tespit edilerek davacının zımmen karar harcından sorumlu tutulması, öte yandan ikinci bilirkişi kurulu ücretinin davalı tarafından yatırıldığı gözetilmeksizin davacı tarafça yatırılmış gibi davacının yaptığı yargılama giderlerine eklenerek davalının davacıya ödemekle yükümlü olduğu yargılama giderinin fazla hesaplanması doğru değil ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.