Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/3937 K.2011/15019

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/06/2009 tarih ve 2006/589-2009/115 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin baklagiller ve hazır çorba ürünleri yönünden 1994 yılından beri tescilli “tat” markasının sahibi olduğunu, davalının 2002 yılında “tat” ibaresi için yapmış olduğu marka başvurusuna müvekkili tarafından itiraz edildiğini ve itiraz sonucu davalının başvurusundan “hazır çorbalar” emtiasının çıkarıldığını, ancak aynı sınıfta yer alan “hazır yemekler” emtiasının tescil edildiğini, oysa davalıya ait markanın müvekkili marka ile iltibasa neden olacak şekilde benzer olduğunu ileri sürerek, davalıya ait markanın “hazır yemekler” emtiası yönünden hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "tat" ibaresini kurulduğu 1967 yılından bu yana, hem ticaret unvanı hem de marka olarak kullandığını, bu markayı ilk kullananın müvekkili olduğunu ve markayı tanınmış hale getirdiğini, müvekkilinin "hazır yemek konserveleri” emtiasında 1997 yılında tescil edilmiş "tat" ibareli markasının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hazır çorba ve hazır yemek kavramlarının farklı olması nedeniyle, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı ve tat ibaresinin davalının unvanında yer aldığı gibi bu ibarenin davalı tarafından tanınmış hale getirildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.