Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/3954 K.2011/15527

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/11/2009 tarih ve 2007/390-2009/703 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi.. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 11-13 Ekim 2002 tarihinde yapılan 12.Uluslararası Tekstil Hazır Giyim ve Aksesuarları Fuarı’na katılmak amacıyla 26.03.2002 tarihinde davalı ile sözleşme akdettiğini, bu tarihten sonra tüm hazırlıklarını ve bağlantılarını fuara katılacak olmasına göre düzenlediğini, davalının istediği hususların müvekkili tarafından yerine de getirilmesine rağmen davalı firmanın 09.10.2002 tarihinde fuarda müvekkiline yer verilemeyeceğini bildirdiğini,

davalının haksız ve yasal dayanaktan yoksun olarak sözleşmeyi feshetmesi sonucu müvekkilinin fuara katılamaması nedeniyle maddi zarar ile kar ve itibar kaybına uğradığını ileri sürerek 55.000 TL maddi ve itibar kaybı nedeniyle uğranılan zarar karşılığı olarak da 45.000 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 100.000 TL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 19.maddesi gereğince müvekkili şirketin sözleşmeyi istediği zaman tek taraflı olarak sona erdirme hakkının bulunduğunu, davacının fuara katılım için gereken belgelerden olan ithalatçı izin belgesini sözlü ve yazılı ihtarlara rağmen temin edemediğini, müvekkili şirketçe yapılan işlemlerin hukuka ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, fuarın niteliği, davacıya ayrılan yer nazara alınarak reklam, tanıtım ve stant inşası için 3.000 TL miktarın talep edilebileceği, manevi tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.000 TL tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.