Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/4793 K.2011/16400

Taraflar arasında görülen davada Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/11/2009 tarih ve 2007/344-2009/545 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde hesap açtığını ve yatırım araçlarının alım satımında değerlendirilmesi için davalı şirket çalışanı ...’a 25.000 TL verdiğini ancak daha sonra hesabındaki parayı kontrol etmek için gittiğinde hesabında para olmadığının ve ...’un işten ayrıldığının bildirildiğini, davalının bu olay nedeniyle sorumlu olduğunu ileri sürerek, 25.000 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davalı ... hakkındaki davası atiye terk ettiğini bildirmiştir.

Davalı şirket vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davaya konu parayı davalı şirketin de sorumluluğunu doğuracak şekilde teslim ettiğini yazılı ya da yazılı delil başlangıcı sayılabilecek bir belge ile kanıtlayamadığı, davalı şirket çalışanının ceza yargılaması sırasında verdiği beyanın bu konuda tek başına yeterli olmadığı ve usulsüz işlemler yapan bu kişinin ifadesine itibar edilerek davalı şirketin sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle, davalı ... hakkında açılan davanın açılmamış sayılmasına, davalı şirket hakkında açılan davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, davalı aracı kuruma yatırıldığı iddia olunan paranın iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket nezdinde hesap açtırdığını, bu amaçla davalı şirket çalışanı olan ...’a elden 25.000 TL para verdiğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının, davaya konu parayı davalı şirketin de sorumluluğunu doğuracak şekilde teslim ettiğini yazılı ya da yazılı delil başlangıcı sayılabilecek bir belge ile kanıtlayamadığı,

davalı şirket çalışanının ceza yargılaması sırasında verdiği beyanın bu konuda tek başına yeterli olmadığı ve usulsüz işlemler yapan bu kişinin ifadesine itibar edilerek davalı şirketin sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, somut olay nedeniyle, davalı şirket çalışanı olan ... hakkında açılan ceza davasının mahkûmiyetle sonuçlandığı ve adı geçenin 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Nitekim davalı şirket çalışanı ..., ceza yargılaması sırasındaki savunmasında, davacı tarafça ileri sürülen

hususu açık bir şekilde ikrar etmiş ve davacıdan 20 - 25 bin TL aldığını bildirmiş olup olayın kuşku bırakmayacak kadar açık olduğu hususu Dairemize intikal eden emsal dosyalardan da anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, davaya konu olay nedeniyle davalı şirket çalışanının hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu davada sanık konumundaki çalışanın açıkça davacıdan para aldığını ve bu parayı batırdığını ikrar ettiği, davalı şirket çalışanı tarafından, somut olaya benzer pek çok eylem ve işlemin gerçekleştirildiği, ayrıca davacının davalı şirket nezdinde açılmış olan bir hesabının bulunduğu göz önüne alındığında, davacı tarafından davalı şirket çalışanına kayıtlara geçmeyen bir miktar paranın verildiği ve iade edildiği hususunun kanıtlanamadığı,

Dairemizin yerleşik uygulamasının da bu yönde olduğu (09.11.2009 gün ve 2008/7203 Esas – 2009/11556 Karar, 12.10.2010 gün ve 2010/7980 Esas – 2010/10121 Karar) göz önüne alınarak, davalı şirketin sorumluluğu cihetine gidilmek gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.