Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/10737 K.2013/12901

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.04.2011 tarih ve 2009/232-2011/167 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.06.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 24.04.1998 tarihli Şebekelerarası İrtibat ve İşbirliği Sözleşmesi akdedildiğini, bundan sonrada teknolojinin gelişmesine paralel olarak ek protokoller düzenlendiğini, davalının gerek kendi abonelerine gerekse kendilerinden çağrı sonlandırma hizmeti alan müşterisi konumundaki işletmelere uygulayacağı ücretleri “maliyet bazlı” ve “ayrımcı olmayan koşullarda” belirlemesi gerekirken yapmadığını, diğer işletmecilerden alacağı çağrı sonlandırma ücretinin, kendi abonelerine sunduğu çağrı sonlandırma ücretinin,

kendi abonelerine sunduğu çağrı sonlandırma ücretinin üzerinde olması mevzuata açıkça aykırılık teşkil ettiğini, davalının eyleminin aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davalının sözleşmeye aykırı davranarak müvekkilinden fazladan tahsil ettiği arabağlantı ücretinden şimdilik 10.000 TL’nin ve davalının haksız uygulaması sonucunda müvekkili şirketin trafik miktarındaki düşüş ve abone kayıpları nedeniyle uğranılan zarardan şimdilik 10.000 TL’nin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki arabağlantı ücretini belirleyen Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurulu kararlarının, bu kararlarla belirlenen ücretlerin maliyet esaslı olmadığının tesbiti suretiyle iptali talebiyle Danıştay 13. Daire nezdinde açtığı davaların reddedildiğini, bu davalar ile ücretlerin maliyet esaslı tesbit edildiğinin belirlendiğini, yine Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/225 sayılı dosyasında arabağlantı maliyetlerinin tesbiti için dava açtığını ve davanın redle sonuçlandığını, ücretlerin BTK tarafından belirlendiğinden idari yargının görevli olduğunu,

ücretlerin belirlenmesinde müvekkilinin dahlinin bulunmadığını, kurumun iki tarafında bildirdiği rakamlara itibar etmediğini, davacının Rekabet Kurumu'na yaptığı şikayetinde reddedildiğini, müvekkilinin hakim durumunu kötüye kullanmadığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafça 2001 yılından itibaren fazladan ödenmek zorunda kalınan arabağlantı ücretlerinin dava konusu yapıldığı, 2005 yılında BTK’nın faaliyete geçerek arabağlantı ücretlerini belirlemeye başladığı, 2004 yılında tarafların sulh sözleşmesi düzenlediği ve bundan önceki yılları talep edemeyeceği, 2005 yılından itibaren BTK tarafından tesbit edilen ücretin gerçek durumla örtüşmediğinin tesbitinin idari yargıya ait olduğu, nitekim davacı tarafından Danıştay 13. Dairesi'nde açtığı davaların redle sonuçlandığı,

Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/225 sayılı dosyasında açtığı tesbit davasının redle sonuçlanıp kesinleştiği, BTK tarafından tesbit edilen ücretleri uygulayan davalının haksız eyleminin bulunmadığı sebepsiz zenginleşmediği, dolayısıyla haksız rekabetin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.