Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/15270 K.2012/21086

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2010 tarih ve 2009/59-2010/117 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının “YONTAŞ” markasını 14, 20 ve 35. sınıflarda tescil ettirdiğini, ancak aynı markanın davalı adına 6, 7, 8, 11, 21 ve 34. sınıflarda tescil edilmesi nedeniyle müvekkili tarafından önceye dayalı kullanım nedeniyle açılan hükümsüzlük davasının kabul edildiğini ileri sürerek, davalı adına 2003/21468 tescil numaralı YONTAŞ markasının hükümsüzlüğünü ve markanın sicil kayıtlarının terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava konusu markanın kullanımı için davacıdan izin aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davacı şirketin 1983 tarihinden önce, davalı şirketin ise 1997 yılında davacı şirketten ayrılan ortaklarca kurulduğu, davacının ticaret unvanında bulunan dava konusu markayı aynı zamanda tescilsiz bir marka gibi kullandığı ve önceye dayalı kullanım hakkının bulunduğu, davalının dayanak yaptığı sözleşmede markanın aidiyeti ile ilgili bir açık hüküm ve markanın devrine ilişkin bir anlaşma ve kullanımı bakımından da bir açıklık bulunmadığı, davalıların sözleşmeye veya sözlü rızaya dayalı olarak tescil başvurusu yaptıkları savunmasına itibar edilemeyeceği, tarafların faaliyet alanlarının aynı ve benzer oldukları gerekçesiyle, davalı adına tescilli 2003/21468 sayılı YONTAŞ ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.