Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/1533 K.2012/8826

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.12.2010 tarih ve 2009/468-2010/542 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil ettiğini ve ödemediğini, bunun üzerine müvekkilinin davalı aleyhine Essen Asliye Hukuk Mahkemesinde alacak davası açtığını, mahkeme tarafından davanın kabulüne karar verildiğini, bu nedenle Alman Mahkemesi tarafından verilen kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davasının tenfiz şarlarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre, yabancı mahkemenin gıyapta verdiği dava ve tenfize konu kararın doğrudan posta yoluyla tebliğ yoluna gidilmesinin davalının savunma hakkını kısıtladığı, kamu düzenine aykırılık oluşturduğu, MÖHUK’nun 50. maddesine göre ortada kesinleşmiş bir karar olduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.