Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/2591 K.2012/8680

Taraflar arasında görülen davada Sivrihisar Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/05/2000 tarih ve 1998/102-2000/82 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı izolatörlerin davalılara ait araç ile nakli sırasında meydana gelen kazada zarar gördüğünü, zararın ilgililere ödendiğini ileri sürerek, 282,37 TL’nın 6.4.1996 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili mahkemenin Kırşehir Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, ayrıca kaza sonucu araçta meydana gelen hasarla ilgili olarak açılan davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini, davada zamanaşımının geçtiğini, kusurun diğer aracın sürücüsünde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın izolatörlerin hasarıyla ilgili toplam zararının 136,70 TL olduğu, sürücü ...’nın kazada % 25 oranında kusurlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 34,17 TL rücuen tazminatın 6.4.1996 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat alacağına ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin karar 11.05.2000 tarihinde verilmiş, bu karar davalılar vekiline 17.12.2010 tarihinde tebliğ edilmiştir. Hüküm ile tebliğ tarihi arasında on seneden fazla süre geçtiği anlaşılmaktadır. Davalılar vekili, temyiz dilekçesinde bu husustan söz ederek zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Davacı temyiz dilekçesine karşı zamanaşımını kesici bir neden ileri sürmemiştir. Bu nedenle, 11.04.1940 gün ve 15/70 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, mahkeme kararının davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.