Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/9519 K.2012/15902

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/12/2010 tarih ve 2007/107-2010/398 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ...’nun sürücü, diğer davalıların maliki oldukları halk otobüsünün yayaya çarpması sonucunda ölümüne neden olunduğunu, Ankara 12.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2002-455 Esas; 2005-309 Karar sayılı kararında dava dışı Hüseyin Koç ve müştereklerine hükmedilen maddi ve manevi tazminatların icra takibi sonucunda müvekkili tarafından ödendiğini ileri sürerek ödenen 257.702,17 TL tazminatın ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ...-... vekili, meydana gelen kazada davacının da kusuru bulunduğunu, takas-mahsup taleplerinin olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, davacının sorumluluğunun KTK’nun 85. maddesi gereğince işleten sıfatıyla kusursuz sorumluluk olduğu, davalıların sorumluluğunun ise BK’nun 41-51. maddelerinde öngörülen kusura dayalı sorumluluk olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 257.702,17 TL’nın ödeme tarihi itibariyle işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, takas-mahsup definin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ...-... vekili temyiz etmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle ödenen tazminatın rücuan tahsili istemine ilişkindir. Aynı kazada vefat eden bir başka kişinin mirasçılarına ödenen tazminat nedeniyle davacının Ankara 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nde 2005/435 Esas ile aynı davalılara karşı açmış olduğu rücuan tazminat davasında, düzenlenen bilirkişi raporunda rücu talebinde bulunan davacının da araç işletme sözleşmesi ile davalıların malik ve sürücüsü olduğu aracın faaliyetine izin verdiği, özel halk otobüsünü yeterince kontrol etmeyerek fren uygunluk tespit belgesi vermesi nedeniyle kazanın oluşumunda %25 oranında kusurlu bulunduğu belirtilmiş,

mahkemece de söz konusu davada anılan kusur oranı üzerinden tahsile karar verilmiştir. Dosyaya eklenen belgeler bakımından anılan mahkeme kararının henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece de, Ankara 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin bahse konu 2005/435 Esas dava dosyası bekletici mesele yapılmış olmasına rağmen, daha sonra bu ara kararından dönülmüştür.

Ancak, işbu içe rücu davasında tarafların sorumluluk oranlarının ve niteliğinin belirlenmesi bakımından söz konusu dava dosyasının sonucunun beklenmesi işbu davadaki talebe dayanak olan Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2002/455 E, 2005/309 K sayılı dosyasında hükme esas alınan kusur raporuyla birlikte değerlendirilmesi gerekirken, KTK’nun 85. maddesi gereğince davacının işleten sıfatıyla kusursuz sorumlu olduğundan bahisle yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, kararın temyiz eden davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.