Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/1843 K.2023/1898

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası gereğince somut olaya uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun), 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile değişik 427 nci maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre miktar veya değeri 1.000,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, 5236 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun'da Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun'un 19 uncu maddesiyle 1086 sayılı Kanun'a eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında kararın verildiği 2021 yılı için 4.270,00 TL'dir.

Dava, davacının davalı aracı kurum çalışanlarınca yanlış yönlendirildiği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkin olup davacı vekili dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, ayrıca üst bir meblağ belirtmemiştir. Yargılama sırasında herhangi bir zarar tespiti de yapılmamış, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemenin karar tarihi olan 23.09.2021 itibarıyla temyiz kesinlik sınırı 4.270,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümler 1086 sayılı Kanun'un 427 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kesin niteliktedir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 1.000,00 TL olup Mahkemenin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 4.270,00 TL’nin altında kalmaktadır.