Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2022/5912 K.2024/2291

2.Türk Telekominikasyon A.Ş. vekili Avukat ...

İLK DERECE

MAHKEMESİ

Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI

2021/286 E., 2021/387 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı TÜRKPATENT vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin dünyanın en büyük GSM operatörlerinden biri olduğunu, dünyaca tanınan Vodafone markasının lisansörü olarak Türkiye’de faaliyet gösterdiğini ve yaklaşık 17.5 milyon aboneye hizmet verdiğini, davalı şirketin marka tescil başvurusunda bulunduğu 2016/62438 sayılı “dijital depo” ibareli markanın, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a), (b), (c), (d), (e) bentleri uyarınca tescilinin mümkün olmadığını,

"depo" ibaresinin “ticari değeri olan ürünlerin muhafazası amacıyla yapılmış özel yapılar” anlamına geldiğini, “dijital depo” ibaresinin anlamının ise sadece “ticari değeri olan mal ve hizmetlerin değil, internet ortamında kullanılan tüm bilgi ve metaların dijital ortamda saklandığı yer” olduğunu ve genel bir ifade niteliğinde bulunduğunu, bu nedenle de tek bir firmanın tekeline vermenin marka hukukuna ve ticari hayatın akışına ters olacağını,

davalı şirketin kötü niyetli olarak marka başvurusunda bulunduğunu ve yasal olarak tescil imkanı olmayan tanımlayıcı nitelikteki “dijital depo” ibaresine “d” harfi ekleyerek markasının ayırt edici olduğu izlenimi vermeye çalıştığını, davalı şirketin pek çok markasını bu şekilde tescil ettirdiğini, “dijital depo” ibaresine eklenen “d” harfinin bile başvuru sahibinin kötü niyetini kanıtlayan başlı başına bir delil olduğunu, müvekkilinin “dijital” ibareli markalarıyla iltibas yaratmaya çalıştığını, ortalama tüketicilerin iki markanın kökenini ayırt edemeyeceğini, markalar arasında idari bağlantı ihtimali olduğunun düşünüleceğini,

müvekkili adına tescilli markalarının devamı, serisi olarak algılanacağını, bundan dolayı müvekkilinin maddi ve manevi zarar göreceğini, davalının ise haksız kazanç sağlayacağını ileri sürerek, 2017-M-5640 sayılı YİDK kararının iptaline, dava konusu markanın tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkili başvurusunu oluşturan ibarenin, marka olabilecek bir işaret olduğunu, dava konusu “DİJİTAL DEPO + şekil” ibareli markanın, kapsamında yer alan mal ve hizmetlerin hiçbirinde tanımlayıcı olmadığını, müvekkilinin kötü niyetli bulunmadığını, müvekkili şirkete ait dava konusu markanın asli ve ayırt edici unsurunun bir bütün olarak DİJİTAL DEPO + şekil” ibaresinden oluştuğunu, davacının “DİJİTAL SKOR”, “DİJİTAL GÖSTERGE”, “DİJİTAL CHECK-UP” ve “DİJİTAL EKSTRE” gibi iltibas iddiasına mesnet gösterdiği tüm markaların esas unsurunu ise bir bütün olarak markayı oluşturan ibarelerin oluşturduğunu,

markalar arasında herhangi bir benzerlik bulunmadığını, ortalama tüketici tarafından davacıya ait markaların serisi olarak algılanmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesi kapsamında bir tescil engelinin olmadığı, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında iltibas tehlikesinin de bulunmadığı, başvurunun kötü niyetli yapıldığının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verildiğini ancak hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine (AAÜT) ile belirlenmiş olan avukatlık ücretinin altında bir miktara (önceki tarifeye göre) hükmedildiğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının vekalet ücreti yönünden kaldırılarak yürürlükteki AAÜT'ne uygun avukatlık ücretine hükmedilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, avukatlık ücretinin takdirinde, hukukî yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınacağı, İlk Derece Mahkemesince 23.11.2021 tarihinde karar verildiği halde, bu tarihte yürürlükte olan AAÜT'ne göre davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yürürlükten kalkan önceki tarihli tarifeye göre vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığı,

davalı Kurum vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazının yerinde görüldüğü gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine, davalılar kendilerini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT hükümlerine göre belirlenen 7.375,00 TL vekalet ücretinin (İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen davalı Şirket yönünden 5.900,00 TL ile sınırlı olmak üzere) davacıdan alınarak davalılara verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunduklarını ancak Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının değerlendirmeye alınmadığını ileri sürerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğüne ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 Sayılı KHK'nın 7 nci maddesi, 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme 1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.