KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2018/4881 E., 2020/3048 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle Yaralama
- Hüküm
- CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;
Diş hekimi olan sanığın, katılanın beyanına göre 2011 yılının Kasım ayında özel muayenehanesinde katılana kanal ve porselen tedavisi uyguladığı, katılanın dişlerindeki ağrılarının geçmemesi nedeniyle sık sık sanığa müracaat ettiği, ancak sanığın antibiyotikler verip kendisini bir yıl kadar oyaladığı, 2013 yılının Kasım ayında katılanın Tekirdağ Devlet Hastanesi'ne giderek muayene olduğu, muayene sırasında kanal tedavisi yapılan dişlerinin yarım doldurulduğunu bu nedenle dişlerinde kist oluştuğunu öğrendiği, bunun üzerine 24.01.2014 havale tarihli dilekçe ile şikayette bulunduğu olayda;
Dosyada mevcut bozma sonrası alınan İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Endodonti Ana Bilim Dalı öğretim üyesi tarafından düzenlenen 03.01.2018 tarihli raporda; kök kanal tedavilerinin komplike tedaviler olduğunun, aynı zamanda tedaviyi yapacak olan hekimin yeterli bilgi ve beceriye sahip olması ve uygun cihazlarla yapılabilecek bir tedavi olduğunun, bu vakıada da tedavilerin hekimin kendi bilgi ve beceri sınırları içinde yapıldığının, yapılan kök kanal tedavilerinin eksik olduğu ve bunun da davaya konu olduğu ortaya konulmuş olmakla birlikte, hastaya uygulanmış olan kanal kök kanal tedavilerinin,
dava dosyasında var olan kanıtlara dayanarak hangi hekim tarafından ve ne zaman yapıldığının tespitinin mümkün olmadığının belirtilmesi. Yine aynı fakültenin ... Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı öğretim üyesi tarafından düzenlenen 05.01.2018 tarihli raporda; dava konusu olan sabit protezlerinde protetik olarak herhangi bir kusur saptanmadığının, yapılan protetik tedaviler değerlendirildiğinde hekimin kusurunun bulunmadığının belirtilmiş olduğu anlaşılmakla;
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2018/4881, K. 2020/3048, 4 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama