Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/12582 K.2021/7670

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 19:59 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetle meskun mahal dışında, alacakaranlık vakti, bölünmüş iki şeritli asfalt kaplama yolda seyir halinde iken, takip ettiği şeridi terk ederek emniyet şeridinde bulunan ve araca arkalarından dönük vaziyette yürümekte olan yayalar ... ve ...'a çarptığı ve ardından da yolun sağında bulunan Türk Telekom direğine çarparak durduğu, bu kazada katılan ...'in vücudunda 1. derecede, katılan ...'ın ise vücudunda 2. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandıkları, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 esas 2018/20 karar sayılı ve 23/01/2018 tarih 2015/962 esas 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi ve TCK'nın 50/6. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

CMK'nın 231/11. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlarda denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı bir suç işlenmesi halinde hükmün açıklanacağının düzenlenmesi ve atılı suçun taksirli bir suç olması karşısında; sanığın adli sicil kaydında bulunan, Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/03/2015 tarih ve 2015/66-175 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararına ihbarda bulunulamayacağının gözetilmemesi,