Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/11804 K.2024/6822

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6 ay süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kusur tespitine, eksik inceleme ile karar verildiğine, hakkında lehe olan delillerin değerlendirilmediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesine, tayin edilen cezaya kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 09:15 sıralarında sanık sürücünün sevk ve idaresindeki otobüs ile meskun mahalde, bölünmüş iki şeritli ıslak ve buzlu zeminli yolda seyri sırasında olay mahalli virajlı ve eğimli yol bölümüne geldiğinde,

orta refüj ve yol kenarında bulunan karların erimesi nedeniyle ıslak ve yer yer buzlu zeminli yolda aracının direksiyon hakimiyetini kaybederek gidiş istikametine göre yolun solundaki orta refüje çarparak savrulup orta refüjde bulunan trafik levhası ve ağacı devirip karşı şeride geçerek sağ yan tarafına devrilmesi ve bu esnada yolun karşısında orta refüje doğru geçmekte olan yaya ...'a çarpması sonucu ölümüne neden olduğu,

mahkemece hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığına ait 03.07.2015 tarihli raporuna göre, sanık sürücünün kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğunun kabul edildiği, Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6 ay süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1. 5237 sayılı TCK'nın 50/4.maddesinde taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak,

dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği dikkate alınmaksızın, bilinçli taksir koşullarının gerçekleşmediği olayda, mahkemece sanık hakkında, “verilen cezanın miktarı itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına kanunen olmadığına,” şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesine karar verilmesi,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle, Akçakoca Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,