Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/12074 K.2024/1819

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 74/1, 74/1-2.cümle , 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.11.2020 tarihli, 2016/287426 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine, fazla ceza tayin edildiğine, lehe hükümlerin değerlendirilmediğine ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde sanıkların savunmaları, keşif tutanağı ve keşif neticesinde tanzim edilen fen ve arkeoloji bilirkişileri raporları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; olay tarihinde Jandarma tarafından bir ihbar üzerine olay yerine gidildiği, belirlenen yerde sanık ...’nın ekiplere yakalandığı,

diğer sanıklar Alaettin, Hakkı ve Ayhan’ın olay yerinden kaçtıkları ancak yakalanamadıkları, daha sonra karakola gelerek teslim oldukları, ele geçirilen suç delilleri incelemeye gönderildiğinde ...’nca gönderilen raporda 4 adet pişmiş toprak seramik parçasının Roma dönemine ait olduğu ve 2863 sayılı Yasa kapsamına haiz bulunduğun tespit edildiği, sanığın üzerine atılı "Kültür Varlıkları Bulmak Amacıyla İzinsiz Olarak Kazı Yapmak” suçunun yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu gerekçesiyle sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan arkeolog bilirkişi raporunda, dava konusu yerin sit alanı olmadığı ancak kazı çukuru ve çevresinde Antik Çağ'dan kalma bir çok çanak-çömlek parçasının bulunduğu, bu bulguların yakın çevrede Antik Dönem'de iskan görmüş bir yerleşim olabileceği izlenimi verdiğinin belirtildiği göz önüne alındığında, dava konusu yer 2863 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında değerlendirilerek sanığın eyleminin aynı Kanun'un 74/1-1. cümlesindeki suçu oluşturacağı gözetilmeksizin, sanık hakkında aynı maddenin ikinci cümlesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak, "Dava konusu 4 adet pişmiş toprak seramik parçasının 2863 sayılı Kanun'un 75. Maddesi gereğince Müze Müdürlüğüne teslimine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" Kanun'a aykırı bulunduğundan hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükme son bent olarak "Dava konusu 4 adet pişmiş toprak seramik parçasının 2863 sayılı Kanun'un 75. maddesi gereğince Müze Müdürlüğüne teslimine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,