Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/2960 K.2023/1477

İddianame numaralı iddianamesi ile hükümlü hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası ve 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2019 tarihli ve 2016/1304 Esas, 2019/282 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında taksirle yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş, karar 10.09.2019 tarihinde kesinleşmiştir. ...

Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.03.2022 tarihli ve 2022/94660652-105-35-25519-2021 KYB sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2022 tarihli ve KYB-2022/54079 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2022 tarihli ve KYB-2022/54079 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/4, 22/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin 01/03/2019 tarihli ve 2016/1304 esas, 2019/282 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, kayden 08/09/1996 doğumlu olup, suçun işlendiği 10/07/2014 tarihinde, 15-18 yaş gurubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, fazla ceza tayin edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Suç tarihinde 15-18 yaş gurubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Kanun’un 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1/3 oranında indirim yapılmamasında isabet görülmemiş olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2019 tarihli ve 2016/1304 Esas, 2019/282 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden.

Hükmün bilinçli taksirin uygulandığı ikinci paragrafından sonra gelmek üzere “Suça sürüklenen çocuğun suçu işlediği sırada 15-18 yaş grubunda kaldığı anlaşıldığından CMK'nın 309/4-d maddesinin verdiği yetkiye istinaden TCK'nın 31/3. maddesi uyarınca cezasının 1/3 oranında indirilerek 1 YIL 4 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” şeklindeki paragrafın eklenmesine, üçüncü paragrafta yer alan "1 YIL 8 AY HAPİS" ibaresinin "1 YIL 1 AY 10 GÜN" şeklinde değiştirilmesine, diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına,