Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/7652 K.2023/3784

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, davalı vekilinin yokluğunda verilen kararın, temyiz dilekçesinin tebliği üzerinde 15.02.2022 tarihinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin temyiz sebeplerini bildirerek katılma yolu temyiz isteminde bulunduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,davanın niteliğine göre davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 20.02.2019 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 20.10.2018 tarihinde gözaltına alındığını, 21.10.2018 tarihinde adli kontrol ile serbest bırakıldığını, adli kontrol tedbirinin 07.02.2019 tarihine kadar devam ettiğini ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği,

haksız gözaltına alınması ve adli kontrol nedeniyle kazanç kaybına uğradığını, baskı ve kötü muameleye maruz kaldığını, soruşturma aşamasında kendini vekille temsil ettirdiğinden vekalet ücretinin maddi zarar olarak verilmesi gerektiğini, manevi yönden zarara uğradığını, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin kişi özgürlüğü ve güvenliği hakkı, tazminat alma hakkı, ve adil yargılanma hakkı kapsamında tazminat verilmesi gerektiğini, bu nedenle 100.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminata gözaltı tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 13.03.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacı hakkında aynı sebeple açılmış dosya bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, davanın süresinde açılmadığından reddi gerektiğini, davacı vekilinin özel vekaletnamesinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, talep edilen tazminat miktarlarının fazla olduğunu, kısmen kabul kararı verilirse de hangi maddeye dayanılarak verildiğinin gerekçeli kararda yazılması gerektiğini, öne sürmüştür.

3.Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2019 tarihli ve 2019/110 Esas, 2019/377 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2020/3389 Esas, 2021/2752 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 22.09.2022 tarihli tebliğnamesi ile d davalı vekilinin dilekçesinin temyize cevap niteliğinde olduğundan davacı vekilinin temyiz istemine hasren davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanması, talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Davacı vekilinin temyiz istemi; Anayasa Mahkemesi içtihatları gereği müvekkili hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının eksik olduğuna, tazminata esas dosyada ödemiş olduğu vekalet ücretinin eksik olarak tazminata hükmedildiğine, adli kontrol nedeniyle tazminata hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir.

B.Davalı vekilinin temyiz istemi; İstinaf merci tarafından verilen kararın onanması gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının tazminata esas Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/72230 Soruşturma sayılı soruşturma dosyasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan yargılandığı, 20.10.2018 gözaltına alındığı, 21.10.2018 tarihinde adli kontrol şartıyla salıverildiği, yapılan soruşturma sonunda ek kovuşturmaya yer olmadığına hükmedildiği, kararın tebliğ edilip herhangi bir itirazın bulunmadığı ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı belirlenerek 53,43 TL maddi, 100,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, istinaf merci, tazminat talebinin dayanağı olan Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/72230 soruşturma sayılı dosyası kapsamında; davacıdan 0,7 gr eroin ele geçirilmesine ilişkin 20.10.2018 suç tarihli olaya ilişkin olarak, davacının 20.10.2018-21.10.2018 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, uyuşturucu madde kullandığını, ancak ticaretini yapmadığını beyan eden davacının ifadesi alındıktan sonra adli kontrol şartıyla serbest bırakıldığı,

yapılan soruşturma sonunda uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan 07.02.2019 tarihinde Ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği, ayırma kararı sonrasında da 2019/10196 soruşturma numarası üzerinden uyuşturucu madde kullanmak suçundan 12.02.2019 tarihinde 5271 sayılı kanun 191 inci maddesinin birinci kapsamında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği hususları davacının adli sicil ve arşiv kaydı ile UYAP taraf dosya raporunun incelenmesinden ve tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı ile sonuçlanan uyuşturucu madde ticareti yapma suçu ile birlikte kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile sonuçlanan uyuşturucu madde kullanma suçundan da soruşturma yapılmış olması gözetildiğinde, soruşturma kapsamında 1 gün gözaltında kalan davacı yönünden tazminat isteme koşulları oluşmadığından davanın reddi gerektiğinden bu kısmın ve davalı lehine 1.056,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi suretiyle, istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/72230 Soruşturma sayılı soruşturma dosyasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan yargılandığı, 20.10.2018 gözaltına alındığı, 21.10.2018 tarihinde adli kontrol şartıyla salıverildiği, yapılan soruşturma sonunda ek kovuşturmaya yer olmadığına hükmedildiği, kararın tebliğ edilip herhangi bir itirazın bulunmadığı ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A.Davalı vekilinin temyiz talebi yönünden; Davalı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz dilekçesi verilmiş, söz konusu dilekçe davacı vekiline tebliğ edilmemiş ise de; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin içeriğinden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi kararının onanmasının istenildiği, dilekçe içeriğinin temyiz dilekçesi olmayıp, temyiz cevap dilekçesi olduğu değerlendirilerek, davacı vekilinin temyiz dilekçesine hasren inceleme yapılmıştır.

B.Davacı vekilinin temyiz talebi yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, incelenen dosya kapsamına göre delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, davanın reddi kararında usul ve yasaya aykırı bulunmadığı, davacı vekilinin temyiz isteminin ise hükmedilen maddi manevi tazminatın eksik olduğu ancak istinaf merciince davanın reddine karar verildiği anlaşıldığından davacı vekilinin temyiz talepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2020/3389 Esas, 2021/2752 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,