Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/4952 K.2024/5395

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafiii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1,22/3 ve 52.maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 02.03.2022 tarihli ve 2020/8706 Esas, 2022/1578 Karar sayılı ilâmıyla, basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak sanık hakkında basit yargılama usulü hükümlerinin tartışılarak uygulanmamasına karar verilerek,

genel hükümlere göre yargılamaya devam edilip yine 5237 sayılı TCK'nın 89/1,22/3 ve 52/4.maddeleri uyarınca 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir. B.Katılan vekilinin temyiz sebepleri; kusur durumunun hatalı olduğuna ve adli para cezası hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede.

16.10.2015 günü saat 22.30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içi, bölünmüş, 50 km/s hız sınırı ve aydınlatmanın mevcut olduğu asfalt yolda seyir halindeyken, kaza mahalli olan kontrolsüz üç yönlü kavşağa geldiğinde seyir istikametine göre yolun sağından kavşağa giriş yapan katılanın idaresindeki otomobile çarpması sonucu katılanın basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralandığı olayda, hükme esas alınan 24.12.2015 tarihli bilirkişi raporu ile İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 27.04.2016 tarihli raporda;

sanığın sevk ve idaresindeki otomobili ile hızını görüş,yol,hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmaması ile etkin fren tedbiri alamaması sebebiyle tali kusurlu olduğu, katılanın ise idaresindeki otomobil ile kavşağa kontrolsüzce girmesi ve kavşaklardaki ilk geçiş hakkı kuralına uymaması sebebiyle asli kusur olduğu belirtildiği anlaşılmakla, mahkemece kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında taksirle yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, ancak.

1.Adli Tıp Kurumunun bilimsel verilere dayanarak oluşturduğu görüşlere ve Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, 1.00 promilden fazla alkol miktarı güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracağından, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin kabul edildiği,

Adli Tıp uygulamalarına göre kişiden kişiye farklılık göstermekle birlikte alkol oranının her saat ortalama 0,15 promil azaldığının kabulünün gerekeceği, buna göre somut olayda sanığın kazadan 40 dakika sonra (saat 23.10) yapılan ölçüm sonucuna göre 0,75 promil alkollü olduğu , kaza anında ise yaklaşık 0.85 promil alkollü olduğunun kabul edileceğinden, 1.00 promil altında alkol oranı ile sanık hakkında bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığı gözetilmeksizin, eylemin bilinçli taksirle işlendiğinin kabulü ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 22/3 maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3.CMK'nın 231/11 maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlarda denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı bir suç işlenmesi halinde hükmün açıklanacağının düzenlenmesi ve atılı suçun taksirli bir suç olması karşısında, sanığın adli sicil kaydında bulunan Konya (kapatılan) 3.Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/296 Esas 2014/594 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararına ihbarda bulunulamayacağının gözetilmemesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Konya