Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6458 K.2024/899

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 5271 sayılı CMK 'nın 251/3-son, 5237 sayılı TCK'nın 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.380,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiş, sanık ve katılan vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay

12. Ceza Dairesinin 08.11.2022 tarihli 2022/5731 Esas, 2022/82041 Karar sayılı karar ile "1-Bölünmüş yola ve araçların diğer yönden gelen araçlara ayrılan bölümüne girilmemesi gerektiğine işaret eden kesintisiz çift şerit çizgilerine rağmen sollamaya çıkarak kazaya sebebiyet veren sanığın bilinçli taksirle hareket ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK’nın 22/3 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-basit yargılama sonucu verilen karara sanığın da itiraz ettiği gözetilmeden sanık hakkında hükmedilen cezadan CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca ¼ oranında indirim yapılarak eksik cezaya hükmolunması," gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozma ilamı üzerine Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3, 52/2-4. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; hakkında bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına, kusur raporuna itiraz ettiğine, hakkında takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna, davanın zamanaşımına uğradığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede.

02.06.2015 günü 20:20 sıralarında sanığın idaresindeki otomobille şehir içindeki 19,8 metre platform genişliğindeki aydınlatması bulunan bölünmüş yolda, geceleyin seyri sırasında kaza mahalli olan otobüs durağı hizasına geldiğinde, otobüsün neredeyse bölünmüş yolun sanığın yönüne ayrılan bölümünün tamamını kaplaması sebebiyle,

sanığın otobüsü sollayarak bölünmüş yola işaret eden kesintisiz çift zemin çizgisine rağmen yolun diğer yönden gelen araçlara ayrılan bölümüne geçtiği sırada otobüsten henüz inmiş ve otobüsün arkasından dolaşarak sağından soluna doğru karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayaya karşı yönden gelen araçların yönüne ayrılan şeritte çarpması sonucu yayanın hayati fonksiyonlarına etkisi 3. derece kırık olacak şekilde yaralanması ile sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğu,

sanığın bölünmüş yola ve araçların diğer yönden gelen araçlara ayrılan bölümüne girilmemesi gerektiğine işaret eden kesintisiz çift şerit çizgilerine rağmen sollamaya çıkarak kazaya sebebiyet vererek eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Ankara 24.Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,