Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2155 K.2024/6712

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine mahkemece kurulan hükmün; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece; davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutuklama nedeniyle 30.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden yasal faiz talebinin kısmen kabulü ile 5.025,69 TL maddi, 6.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine ilişkin kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.11.2023 tarihli kararıyla bozulmasına karar verildiği,

mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 5.025,68 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kararın kesin olduğundan reddine, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin muhtemel olan maddi haklarından da mahrum kaldığını, hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarının düşük olduğunu, Davalı vekilinin temyiz sebepleri; manevi tazminat koşulları oluşmadığını, davanın süresinde açılmadığını, davacının zararını ispat edemediğini, hükmedilen tazminatın fazla olduğunu, faize hükmedilmemesi gerektiğini, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretini fazla olduğunu, davanın reddi gerektiğini, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Mahkemece, tazminat talebinin dayanağı olan Antalya

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/434 Esas – 2015/497 Karar sayılı dava dosyasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan yargılandığı, 25.06.2015 – 25.11.2015 tarihleri arasında 153 gün gözaltı ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 04.01.2016 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davanın kısmen kabulü ile 5.025,69 TL maddi, 6.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine ilişkin kararın davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.11.2023 tarihli kararıyla; "...A. Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden.

Davalı vekilinin yokluğunda verilip 12.05.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin 1 inci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.05.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. B.

Davacı Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden; ...2.Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nefaset ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak ve emsal uygulamaların da altında olacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunması,

hukuka aykırı bulunmuş ve tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir...." Nedeniyle bozulmasına karar verilmesine üzerine Mahkemece, Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 5.025,68 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 20.520,00 TL olduğu, davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 30.025,69 TL olması nedeniyle davalı açısından hükmün kesin nitelikte olmadığı anlaşıldığından; tebliğnamede temyiz isteminin reddini isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davalı vekilinin ve davacı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,