Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2717 K.2024/7873

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, TCK'nın 89/1, 89/2-e, 62/1, 52/2-4, 54 maddeleri gereğince 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay

12. Ceza Dairesinin, 15.02.2022 tarihli ve 2020/764 Esas, 2022/1098 Karar sayılı ilâmıyla, oluşun aydınlatılması için keşif yapılması gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-e, 62/1, 63 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca olağan zamanaşımı dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kusurunun bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; gece vakti, Dağlaf mevkiinde idaresindeki koyunları otlatmakta olan sanığın, koyunların dağılması üzerine kurt saldırısı olduğunu düşünerek kendisine ait tek kırma av tüfeği ile bir el ateş ettiği, tüfekten çıkan saçmaların, sanık ile aynı köyde yaşayan ve koyun otlatmakta olan babasının yanına gitmek amacıyla annesi ile birlikte olay yerinden geçmekte olan 2004 doğumlu Berivan'a isabet etmesi sonucu hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasıyla neticelenen olayda,

mahkemece kusuruyla yaralanmaya sebebiyet verdiği kabul edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Dosyada verilen 20.01.2016 tarihli ilk mahkumiyet kararından sonra ikinci mahkumiyet kararının 03.01.2024 tarihli olduğu, her iki kararın da zamanaşımını kestiği, aradan geçen sürenin 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık süreden az olduğu gözetildiğinde olağan zamanaşımının dolmadığının anlaşılması karşısında düşme kararı verilmesini öngören tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,