Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3569 K.2025/4824

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık ve katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

1-Katılanın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Katılanın hükümden sonra 19.07.2024 tarihli dilekçesi ile sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği anlaşılmakla; katılanın şikayetten vazgeçmesi nedeniyle katılan sıfatını kaybettiği, hükmü temyiz hakkı bulunmadığından, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE;

2- Sanık hakkındaki hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesine gelince;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemin 5237 sayılı TCK'nın 123/1. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu, anılan suç, aynı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık olağan zamanaşımına tabi olduğu, aynı Kanun'un 67/2-a maddesi gereğince zamanaşımı son kesen işlemin Çiftlik Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/305 Esas, 2016/25 Karar sayılı dosyasındaki 13.01.2016 tarihli mahkumiyet olduğu, bu tarihinden itibaren 8 yıllık zamanaşımının basit yargılama usulünün uygulandığı tarih olan 26.01.2024 tarihinden önce dolduğu gözetilerek,

5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesi kapsamında derhâl beraat kararı verilmesini gerektirir hâllerin bulunmadığı da dikkate alınarak, sanık hakkındaki kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması,