Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/4159 K.2025/1799

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-b, 22/3, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.12.2021 tarihli ilamı ile bozulduğu,

mahkemece sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanarak taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-b, 22/3, 62/1, 53/6 ve 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, karara katılan vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümlere göre yargılama yapılarak sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-b, 22/3, 62/1, 53/6 ve 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede.

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç aynı Kanun'un 66/1. maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 67/4. maddesi uyarınca en fazla yarısına kadar uzayacağından, suç tarihi olan 07.01.2012 tarihinden itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından,