Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/575 K.2025/1216

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; katılan sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece katılan sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş, ilgili kararın katılan sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/5604 Esas, 2022/8872 Karar sayılı ilâmıyla, 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesinin yasal olmayan gerekçeyle uygulanmamasına karar verildiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 50/4-a, 52/4,

53/6 maddeleri uyarınca 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 8 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5237 sayılı TCK'nın 22/6 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmamasının ve temel cezanın adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddelerinin gösterilmemesinin hukuka aykırı olduğundan bahisle bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğuna, keşif yapılması lüzumuna, dosyada mevcut bilirkişi raporunun hükme esas almaya elverişli olmadığına, kusursuz müvekkili hakkında beraat kararı verilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilerek hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü, katılan sanık ...'un idaresindeki otomobille, gündüz vakti, bölünmüş, asfalt kaplama caddede seyrederken, ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, aracının sağ yan kapı kısımlarına, sağdan kavşağa giren temyiz dışı sanık Hacı idaresindeki kamyonetin sağ ön kısmıyla çarpmasıyla, birisi katılan sanığın kızı olmak üzere iki kişinin ölümüyle sonuçlanan olayda mahkemece, katılan sanığın trafik akışının kendisine izin vermemesi durumunda kavşağa girilmemesi kuralına uymayarak,

neticeye temyiz dışı diğer sanıkla eşit kusurlu şekilde sebebiyet verdiği kabul edilerek hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesinin uygulanabilmesi için taksirle hareket sonucu neden olunan neticenin, münhasıran katılan sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açması gerektiği, ölenlerden biri kendi kızı, diğeri komşusu olan katılan sanığın eyleminin,

5237 sayılı TCK'nın 85/2 kapsamında yer aldığı ve bölünemeyeceği gözetildiğinde katılan sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olduğunun kabul edilemeyeceği dolayısıyla da anılan maddede öngörülen koşulların oluşmadığının anlaşılması karşısında bu hususta bozma öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, katılan sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak.

Katılan sanık hakkında verilen hapis cezasının paraya çevrilmesi sırasında tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 52/3 maddesine, uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında uygulama maddelerine yer verilmemesi suretiyle ise 5271 sayılı CMK'nın 232/6.maddesine uyulmaması, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Ankara

5. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının 4. fıkrasının hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak 5237 sayılı TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.

5237 sayılı TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine.