Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/2242 K.2025/8895

Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen bozma ilâmı üzerine kurulan hükmün; suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan yargılama konusu eylem, 5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma başlığı altında yaptırıma bağlanmış olup,

cezanın türü ve üst sınırına göre anılan suçun asli dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıl, kesintili dava zamanaşımı süresinin ise aynı Kanun'un 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda 12 yıl olduğu, ancak, 31.05.2014 tarihinde işlendiği iddia edilen eylemin işlendiği sırada suça sürüklenen çocuğun onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/2. maddesi uyarınca 15 - 18 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuk açısından asli dava zamanaşımı süresinin 5 yıl 4 ay, kesintili dava zamanaşımı süresinin ise 7 yıl 12 ay olduğu,

5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri gereği belirlenen 7 yıl 12 aylık kesintili dava zamanaşımı süresinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.04.2021 tarihi itibarıyla durduğu, denetim süresi içinde kasıtlı yeni suçun işlendiği 24.10.2023 tarihinde yeniden işlemeye başladığı,

27.04.2021-24.10.2023 tarihleri arasında duran 2 yıl 5 ay 27 günlük süre de göz önünde bulundurulup, önceden işleyen süre ile sonradan işleyen süre birbirine eklenmek suretiyle hesaplandığında, 31.05.2014 olan suç tarihinden itibaren 7 yıl 12 aylık kesintili dava zamanaşımı süresinin temyiz inceleme tarihinden önce 28.11.2024 tarihinde dolduğu, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesi kapsamında derhâl beraat kararı verilmesini gerektirir hâllerin de bulunmadığı anlaşıldığından,