Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/5004 K.2025/8551

Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden; karar tarihi itibarıyla, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3'üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 21.07.2004 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun’un 2'nci maddesi ile değişik 427'nci ve ek 4'üncü maddeleri uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir. Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1086 sayılı HMUK'un 427. ve 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 40.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 29,70 TL maddi tazminatın ve 250,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, davalı vekilinin temyiz başvurusu üzerine Dairemizce karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırı nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş ve karar 19.10.2021 tarihinde kesinleşmiş,

akabinde davacı vekili tarafından Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruda bulunulmuş, Anayasa Mahkemesi tarafından 23.10.2024 tarihli, 2021/64808 başvuru numaralı karar ile hükmedilen manevi tazminat miktarının Anayasa Mahkemesinin benzer durumlarda ödenmesine hükmettiği ya da hükmedebileceği tazminat miktarına göre düşük olduğu sonucuna varılarak Anayasa'nın 19. maddesinin üçüncü fıkrasıyla bağlantılı olarak dokuzuncu fıkrasının ihlal edildiğine, ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılması gerektiğine hükmedilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 29,70 TL maddi,

2.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekili ve davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; belirlenen maddi ve manevi tazminat miktarlarının eksik hesaplandığına, manevi tazminat miktarının oldukça düşük kaldığına ilişkindir. Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddine karar verilmesi gerektiğine, belirlenen maddi ve manevi tazminat miktarlarının fazla olduğuna ve davalı idare lehine vekalet ücreti taktir edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/117958 soruşturma sayılı dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 05.09.2014 tarihinde gözaltına alındığı ve 1 gün gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonunda ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu kararın 14.01.2016 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın davacıya tebliğ edilmediği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden. Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 29.000,00 TL olduğu, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan hakkında gözaltı tedbiri uygulanması nedeniyle hükmedilen tazminat miktarının toplam 2.029,70 TL olduğu,

temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427. ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün davalı yönünden kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin 1086 sayılı HUMK’un 432. maddesi gereğince Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul