Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/6374 K.2025/7865

Başsavcılığının 31.05.2021 tarihli ve 2021/2821 esas sayılı iddianamesiyle 213 sayılı Kanun'un 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında 2016 yılında sahte belge düzenlemek ve sahte belge kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2022 tarihli ve 2021/309 esas, 2022/497 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında sahte belge düzenlemek ve sahte belge kullanmak suçlarından beraat kararı verildiği,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 12.05.2023 tarihli 2022/1935 esas, 2023/1150 karar sayılı bozma ilamı üzerine Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2025 tarihli ve 2024/143 esas, 2025/44 karar sayılı kararı ile sanık hakkında "sahte belge düzenlemek" suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, söz konusu kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 13.03.2025 tarihli ve 2025/536 esas, 2025/571 karar sayılı kararında;

" Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.10.2024 gün ve 2024/11-2 80... /279 sayılı kararı ile sahte fatura düzenleme veya sahte fatura kullanma suretiyle işlenen vergi kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketli bir suç olup seçimlik hareketlerden ikisinin de birlikte icra edilmiş olmasının TCK'nın 61. maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesinde göz önünde tutulabileceğinin kabul edilmesi karşısında, suça konu sahte belge sayısı ile seçimlik hareket kabul edilen sahte fatura kullanma ve sahte fatura düzenleme suçlarının her ikisinin de işlendiği dikkate alınarak,

temel cezanın belirlenmesi sırasında TCK'nın 3 ve 61. maddeleri uyarınca alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken, alt sınırdan uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından hükmün düzeltilmesi ya da davanın yeniden görülmesi nedeni yapılmamıştır." şeklindeki eleştiri sonrasında istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de.

Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.10.2022 tarihli ve 2022/11-153 esas, 2022/641 karar sayılı ilamında " sahte belge düzenleme ve kullanma suçlarında failin amaç ve eyleminin birbirinden farklı olması, bu farklı amaçlara ulaşmak için failin tamamen birbirinden ayrı eylemleri gerçekleştirmesi, her iki suçun konusu da vergi kanunlarına göre düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgeler olsa bile,

bizzat düzenlediği sahte belgeyi, kendi mükellefiyetinin vergi beyanında kullanması hâli hariç olmak üzere somut olayımızda olduğu gibi, tek bir failin her iki suçu işlediğinin iddia edilmesi durumunda, kullandığı belgelerin başka bir sahte fatura düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler; düzenlediği belgelerin ise kendi mükellefiyetine ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu ve üçüncü şahısların kullanması için verdiği belgeler olması,

böyle bir durumda da sanığın düzenlediği ve kullandığı belgelerin, yani suç konularının birbirinden farklılık arz etmesi hususları birlikte göz önünde bulundurulduğunda, somut olayda sanığın, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma suçlarını birbirinden bağımsız şekilde işlediği, sanığın sahte fatura kullanma ve düzenleme suçundan ayrı ayrı cezalandırılmasının yerinde olduğu kabul edilmelidir." şeklindeki belirtilen gerekçeye göre sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve bu suçların birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak.

Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 31.05.2021 tarihli ve 2021/2821 esas sayılı iddianamesiyle 2016 yılında sahte belge kullanmak suçundan açılan kamu davasıyla ilgili olarak mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür. Sanık hakkında sahte belge düzenlemek suçundan verilen karara yönelik yapılan incelemede. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286. maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesine,