Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/7009 K.2026/2784

Davacının tazminat talebi hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davacı vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde.

14.11.2024 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7531 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 04.06.2025 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un yürürlük tarihi arasında verilen kararlara ilişkin kesinlik sınırının belirlenmesinde,

7531 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un "12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun ek 1 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan “on” ibaresi “bin” şeklinde değiştirilmiş ve maddeye aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

(3) İstinaf ve temyiz kanun yoluna başvuruda esas alınan parasal sınırda yeniden değerleme nedeniyle meydana gelen artış, bölge adliye mahkemesinin kaldırma veya Yargıtayın bozma kararları üzerine yeniden verilen kararlar hakkında uygulanmaz, ilk karar tarihinde geçerli olan parasal sınırlar esas alınır.” şeklindeki 22. maddesinin yürürlükte olduğu,

Temyize konu İlk Derece Mahkemesince verilen kararın, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 7531 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 22. maddesindeki düzenleme gereği miktar itibarıyla temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede, 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 300.000,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek mevduata uygulanacak en yüksek faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 17.645,08 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Dairemizin 24.04.2024 tarihli ve 2022/2310 Esas, 2024/1862 tarihli kararı ile; "(...)İstanbul

57. Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli kararı ile davacıya ait yolcu beraberinde kayıtlı olarak tespit edilen 27 adet cep telefonunun kararın kesinleşmesi akabinde iadesine karar verildiği, ilgili kararın 10.10.2019 tarihinde kesinleştiği, 08.11.2019 tarihli dava dilekçesinde iadesine karar verilen telefonların iade edilmediğinin belirtildiği, keza davacının 15.01.2020 tarihli dilekçesinde de telefonların iade işleminin halen gerçekleşmediğinin ifade edildiği,

buna rağmen iade süreci ile iadesine karar verilen telefonların tasfiye edilip edilmediği ve tasfiye edilmişse tasfiye bedelinin verilip verilmediğinin araştırılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi, (...)" gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada davanın reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ile karar verildiğine, tazminat şartlarının oluştuğuna, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir. O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz sebepleri. Dosya kapsamında bulunan Bilirkişi raporu dikkate alınarak dava konusu el konulan cep telefonları yönünden uygun görülecek maddi tazminata karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 57. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/236 Esas – 2019/352 Karar sayılı ceza dosyasında, davacı hakkında "5607 sayılı Yasaya Muhalefet" suçundan yargılama yapıldığı, davacının iş yerinde ve deposunda İstanbul

6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.10.2017 tarihli ve 2017/3636 D.İş nolu Arama ve El Koyma kararına istinaden yapılan arama neticesinde "Yolcu Beraberi Kayıtlı” olan toplamda 27 adet cep telefonuna el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve el konulan 27 adet cep telefonunun karar kesinleştikten sonra sahibine iadesine hükmedildiği, hükmün 10.10.2019 tarihinde kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, her ne kadar davacı vekili İstanbul 57. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli, 2019/236 Esas ve 2019/352 Karar sayılı dava dosyasının soruşturma aşamasında davacıdan haksız olarak el konulan 27 adet cep telefonunun davacıya iade edilmediği gerekçesiyle tazminat talebinde bulunmuş ise de. İstanbul

57. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli, 2019/236 Esas ve 2019/352 Karar sayılı dava dosyasının soruşturma aşamasında davacıdan el konulan ve suça konu olmayan 27 adet cep telefonunun iadesine karar verildiği, bu 27 adet cep telefonun da iade kararı doğrultusunda davacı vekiline 09.12.2019 tarihinde teslim edildiği, bu haliyle cep telefonlarının iade edilmiş olması nedeniyle yasal şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

5271 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinin (j) bendinde, eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen kişilerin uğramış olduğu zararları isteyebileceklerinin belirtildiği, davacının talebinin 27 adet cep telefonunun zamanında geri verilmemesinden kaynaklı olarak maddi tazminat talebinde bulunduğu dikkate alındığında;

tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyası kapsamında düzenlenen arama, el koyma evrakının incelenmesi neticesinde davacıya ait el konulan 27 adet cep telefonunun el koyma tarihindeki piyasa fiyatı ile iade tarihindeki fiyatının bilirkişi marifeti ile tespit edilerek, oluşan değer kaybının yasal faizi ile birlikte maddi tazminat olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul