Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2025/1127 K.2025/3244

Taraflar arasındaki istihkak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup Dairemizin 03.04.2024 tarih ve 2023/7018 Esas, 2024/3309 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede; bozma ilamında yer verilen gerekçeler yanında, haczin yapıldığı yerin takip dosyasındaki adreslerle bağlantısı, haciz sırasında haciz mahallinde bulunan kişiler ve adresin borçluyla irtibatını kuracak bir takım bilgi ve belgelere rastlanması,

3. kişi tüzel kişinin veya borçlunun ticaret sicil adresleri ve ortaklık yapıları gibi bir çok veri birlikte değerlendirilerek mülkiyet karinesi ve ispat yükü ortaya konulmaktadır.

Somut olayda, Dairemizce bozma ilamında dava konusu haciz sırasında evrak bulunmadığı belirtildikten sonra dosyaya delil olarak sunulan ve dava konusu hacizle aynı yerde yapılan başka bir haczin, taraflar arasında danışıklı işlem yapılıp yapılmadığının belirlenmesi açısından değerlendirilmeye alındığı, kaldı ki anılan hacizde borçlu şirkete ait evraklar bulunmuş olup evrakların niteliği, adedi, güncelliği gibi birçok veri göz önünde tutularak karar verildiği anlaşılmıştır.

Öte yandan, Mahkemenin gerekçe yaptığı Dairemizin 2024/5524 esas ve 2024/7402 karar sayılı ilamı ile, uyuşmazlık konusu değerin, kesinlik sınırını geçmediğinden bahisle temyiz talebi reddine karar verildiğinden bağlayıcı olmayacağı, bu nedenlerle Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmaktadır.

Kaldı ki, Yargıtayın ilgili Dairesinin bozma kararına karşı İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince önceki kararda direnilmesi halinde izlenecek usul 6100 Sayılı HMK'nın 6763 Sayılı Yasa’nın 43. maddesi ile değişik 373/5. maddesinde; “(5)İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, kararına direnilen dairece yapılır. Direnme kararı öncelikle incelenir. Daire, direnme kararını yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderir.” şeklinde belirtilmiştir.

Maddenin düzenleniş amacı direnme kararı yerinde ise dosyanın gereksiz yere Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na gitmesini önlemektir.

Maddedeki düzenlemeye göre direnme kararını inceleyen Özel Daire’nin görevi sınırlı olup, direnme kararını ONAMAK ya da dosyayı Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERMEKTİR.

Özel Daire bu iki karardan başka bir karar veremez. Bu iki karar dışındaki bir kararı vermek görevi Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na aittir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri elli sekiz bin sekiz yüz Türk Lirası’nı geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2024 tarihinden itibaren üç yüz yetmiş sekiz bin iki yüz doksan Türk Lirası olup, 2004 sayılı Kanunu’n Ek-1 maddesinde parasal sınırların uygulanmasında (temyizen denetlenecek) hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, uyuşmazlık konusu değerin( dava konusu mahcuzların değeri), 274.030,52 TL olduğu hususu dikkate alındığında, direnme kararının verildiği tarihte geçerli olan temyiz edilebilirlik sınırının altında olduğu düşünülmüş ise de, Dairemizce "direnmeyi onama "ya da" dosyayı Hukuk Genel Kurulu'na" gönderme dışında bir karar verilemeyeceğinden dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.