Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/2579 K.2012/3530

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: 1-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanıkların, suça konu okula ikinci kat penceresini zorlayarak girdikleri, içeride kantin kapısını kırdıkları ve haksız ele geçirdikleri müdür odasının anahtarı ile bu odadan bir adet dizüstü bilgisayar çalmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu yanında aynı Yasanın 152/1-a maddesi gereğince kamu malına zarar vermek ve 116/2-4 ve 119/1-c. maddelerinde tanımlanan birden fazla kişi ile geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden ve kararda, suç tarihinin 16.03.2005 yerine 14.03.2005 olarak yazılması ve suç saatinin ise gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilir bir hata ve eksiklik mahiyetinde görülmüş olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışındaki yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygunı olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın, yüklenen suçu işlediğine ilişkin sanıklardan ...'nin sonradan geri aldığı soruşturma aşamasındaki suç atma niteliğinde ve kendisine yönelen suçun etkilerini azaltmaya yönelik anlatımı dışında, hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,