KÜNYE
(Kapatılan)13. Ceza Dairesi 2011/7087 E., 2012/3241 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık-Mala Zarar Verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Sanıklar hakkında Mala Zarar Verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;
Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanıklar müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK' un 317.maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,
II-Sanıklar hakkında Hırsızlığa Teşebbüs suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Suçun geceleyin işlenmiş olması ve uygulamanın da buna göre yapılmış olması karşısında, temel ceza belirlendikten sonra öncelikle 5237 sayılı TCK'nin 143. maddesi uyarınca cezada artırım yapılıp, ardından eylemin teşebbüs aşamasında kaldığından bahisle indirim yapılması gerekirken, önce teşebbüs nedeniyle cezada indirim yapılıp, ardından suçun geceleyin işlendiğinden bahisle 143. madde uyarınca artırım yapılması sonuç cezaya etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Ancak;
5395 sayılı ÇKK'nin 5. maddesinde düzenlenen Koruyucu ve Destekleyici Tedbirler ile aynı yasanın 36. maddesinde düzenlenen Denetim Altına Alma Kararının, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından tatbik olunabileceği gözetilmeden, hakkında mahkumiyet kararı verilen sanıklar hakkında uygulanması,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2011/7087, K. 2012/3241, 15 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama